می خوانمت

مهربان پیامت را که باز کردم گویا سر خوشبوترین عطر جهان را گشودم مشامم از شمیم وجودت سرشار شد… گل وجودم؛ نوشته زیبایت را بوسیدم و بوییدم تا دستانت را بوسیده و آغوش پرمهرت را نفس کشیده باشم … نازنینم هیچ لذتی را بالاتر از سیراب شدن جان و ارضای روح نمی شناسم و تو هم این جان تشنه را ساقی و ساغری و هم این روح دلباخته سوخته را مرهم و به اوج رساننده… جان به قربانت میخواهمت با همه وجود و با همه وجود می خوانمت.